Rita Frances Dove (1952), poete, prozatore dhe eseiste amerikane. Dove ka fituar Çmimin Pulitzer më 1987 dhe ka qenë Poete Laureate e Shteteve të Bashkuara gjatë viteve 1993-95, si dhe Poete Laureate e Virginias gjatë viteve 2004-06.
ZEMËR NË ZEMËR
Nga Rita Dove
Nuk është e kuqe
as e ëmbël.
Nuk shkrihet
as nuk rrotullohet,
thyhet a ngurtësohet,
kështu që mund të ndiejë
dhimbje,
mall,
keqardhje.
Nuk ka një
maje ku të rrotullohet,
bile as nuk është
e lezetshme –
veç një fërkim i fortë
muskuli,
i shtrembëruar,
i heshtur. Prapëseprapë,
ndiej brenda
kafazit të saj të tringëllojë
një tatuazh i amullt:
dua, dua –
por s’mund ta hap:
s’ka çelës.
S’mund ta mbaj
në mëngët e mia,
apo t’jua them juve nga
fundi i saj
si ndihem. Këtu,
është e gjitha e juaja, tash –
por ju duhet
të më merrni edhe mua,
po ashtu.
Heart to Heart
It’s neither red/ nor sweet./ It doesn’t melt/ or turn over,/ break or harden,/ so it can’t feel/ pain,/ yearning,/ regret.// It doesn’t have/ a tip to spin on,/ it isn’t even/ shapely—/ just a thick clutch/ of muscle,/ lopsided,/ mute. Still/ I feel it inside/ its cage sounding
a dull tattoo:/ I want, I want—// but I can’t open it:/ there’s no key./ I can’t wear it/ n my sleeve,/ or tell you from/ the bottom of it/ how I feel. Here,/ it’s all yours, now—/ but you’ll have/ to take me,/ too.
Shënim i autores:
Si të gjejmë fjalë për zemrën e njeriut dhe të gjitha emocionet që ia përshkruajmë? Shtegu është një fushë e vërtetë e minuar prej klieshesh – asosh të menduara mirë, dikur shprehje të freskëta popullariteti i vërtetë i të cilave i ka bërë të padobishme, madje qesharake. Ndava mendjen të përdorja këto metafora të lodhta dhe ta dekonstruktoj kamuflimin e tyre, derisa e gjithë ajo që mbetet të jetë ‘zemra’ e vërtetë e lëndës: një qenie njerëzore, e zhveshur nga theshethemet dhe artificiet, që i flet të dashurës.
/poets.org
/Gazeta Express